Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ecce homo

Κάτι στη χειροποίητη αναπνοή
και στη συσσώρευση της καρδιάς,
είναι πέραν των ανθρωπίνων.
Η κατασκευή των λουλουδιών
στο προαύλιο της ξηρασίας
η ομπρέλα των αποκαλύψεων
σαν κινούμενα πρωτόλεια σχήματα
- τόσες επινοήσεις των βασιλικών ματιών,
ψευδότροπα βότσαλα που προσηλώνονται σε υγρές απουσίες-.

Κάτι στην αλμύρα των αξύριστων ημερών
και στο ασημένιο κάδρο των ρυτίδων,
είναι πέραν των ανθρωπίνων.
Αντίδωρη σάρκα
με την ανακτορική κούραση του θνητού
βαρυπρεπής και κλωνισμένη
και εξισωμένη με τα ανέκφραστα
σαν κουδούνισμα ματαιότητας
στη λυπημένη διαστολή του μεσημεριού.

4 σχόλια:

Nota Ghini είπε...

....σαν κουδούνισμα ματαιότητας
στη λυπημένη διαστολή του μεσημεριού.

Επειδη νομίζω ότι το fb μόνο για σχολιασμό δημιουργών....δεν είναι,σε σχολιάζω εδώ και σου λέω....Διονύση μη σταματήσεις να γράφεις ...Οτι και να συναντήσεις σαν ανάχωμα...πέρασε το και γράφε...τόχεις και τόχεις δυνατά!!!!!

VANESSA LAMPROPOULOU είπε...

Αμάλγαμα συναισθημάτων...
Πανσπερμία σκέψεων, στοχασμών....
Ποιητικά όνειρα...
Ζωγραφισμένες λέξεις σε λευκό φόντο...!

"υποκλινομαι" και αφήνομαι στη μαγεία που τοσο απλόχερα δωρίζεις....

Διονύσης Μαρίνος είπε...

Ευχαριστώ Νότα μου και από εδώ. Και εσένα Βανέσσα μου...

Who knows what novel things the light will show είπε...

Λέξεις αντίδωρο...
Τι άλλο να πω παρά πως τις έχουμε ανάγκη!