Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ευσύντακτη αποχώρηση

Επιασε ένα κρύο
παρατεταγμένο πάνω στα ρολόγια
ένα εξόγκωμα γλαύκινο
σαν μήλο κοφτερό του δειλινού
που χορδίζει το μέσα σκότος. 

Μ΄ έπιασε πάλι
το καρφί της ερημιάς
φόδρα νερού που τρέχει απ' τα γόνατα
με μια σφοδρή επιθυμία
να κινδυνεύσω για όλες τις ημέρες της ανάστασης.

Αποσύρομαι με ένα επιφώνημα νυχτωδίας
καθώς η ανυπέρβλητη γεωμετρία
των άστρων
με αλέθει σε πλανόδιες σταγόνες.


Δεν υπάρχουν σχόλια: